Paniek bij een jongetje

Deze middag toen ik in metrostation Astrid afstapte merkte ik op dat een jongen was aan het wenen. Op zich niet veel aan en ik begaf me naar boven via de roltrap. Toen ik vervolgens de trap nam, zag ik de jongen achter mij nog steeds wenen en vond zijn gedrag niet normaal. Ik vroeg wat er aan de hand was. Hij was totaal in paniek en maar kon me toch duidelijk maken dat hij van de tram was gestapt en zijn jongere broer was in de tram achter gebleven.
Ik probeerde hem te kalmeren maar dat ging niet van een leien dakje. De jongen noch zijn broer hadden een gsm bij en hij kende het gsmnr van zijn ouders niet. Daarbij wilde hij absoluut niet dat zij iets te weten kwamen. Hier hamerde hij op en volgens hem werd er af en toe op hem “gehamerd”. Ik besloot om de hulpdiensten in te schakelen en belde eerst de politie. Ik gaf de jongen door maar hij was zo in paniek dat er niet veel uitkwam. Intussen waren andere mensen al komen kijken wat er aan de hand was en boden hulp aan, waarvoor dank.
Ik deed dan maar de uitleg tegen de politie, terwijl ik ondertussen de jongen tot kalmte aanmaande omdat ik info uit hem nodig had zoals zijn naam, die van zijn jongere broer, een persoonsbeschrijving van zijn broer… Door zijn shock ging dit moeizaam. De politie raadde mij aan om De Lijn in te schakelen aangezien het broertje waarschijnlijk nog op de tram zou zitten. 2 andere omstanders besloten op zoek te gaan en vroegen mijn gsmnr aangezien ik bij de broer bleef.
Vervolgens nam ik contact op met De lijn via hun 070 nummer. Nu, terwijl ik dit schrijf, maak ik de bedenking waarom dit een 070 nummer moet zijn. Bellen via een gsm kost 0,60 euro per minuut en heb hen zeker 15 minuten gebeld. Maar op dat moment intresseert mij dat niet.
Tegen de dispatching van De Lijn deed ik heel mijn uitleg terwijl ik ondertussen nog meer info uit de jongen probeerde te halen. Zij schakelden toezichters in om op de perrons te gaan kijken en belden ook naar de tramchaffeur.
Intussen kwamen 2 lijntoezichters aangelopen. Zij hadden vreemde beelden, ons, op hun camera gezien en kwamen poolshoogte nemen. Ik legde hen heel de situatie uit en we besloten om real-time camerabeelden te gaan bekijken in station Opera. De dispatching van De Lijn had mij aangeraden om terug de politie te bellen en omdat het mogelijk was dat het kind de tram en een tramstation al had verlaten. Ik belde terug naar het noodnummer van de blauwe vrienden en deed mijn uitleg. Ik zei hen dat ik bij de jongen bleef en ze gingen me terugbellen als ze meer nieuws hadden.
Daarna ging ik samen met de jongen en een toezichter van De Lijn naar station Opera. Daar bekeken wij op 2 grote monitors beelden van tramlijn 6. De jongen was nog steeds in paniek en wilde absoluut niet dat zijn ouders werden verwittigd.
Op een geven moment belde de politie mij. Zij hadden meer info nodig van de jongen. Want op beiden hun naam vonden ze niets terug. Ik heb de jongen zijn adres toch kunnen lospeuteren. De politie wist me te vertellen dat er ook nog een tweeling was. Door zijn toestand was hij dit vergeten. Op een gegeven moment kreeg ik van de politie te horen dat de jongere broer mogelijk was opgedoken en ik werd even in wacht gezet. Na een tijdje zeiden ze me dat de patrouille die onderweg was, wel alles zou vertellen.
Wat later dook deze op en wisten te vertellen dat een andere patrouille werd tegengehouden door een vrouw met de kleine in kwestie.
De broer wilde perse dat zijn broer naar hem kwam. De politie informeerde dan waarom hij soms slaag kreeg. Toen heb ik hem overgedragen aan de politie. Zij gingen met hem naar zijn thuisadres en gingen tevens eens navraag doen hoe het zat met dat geweld tov de jongen.