Deze avond zag ik in de metro een gezin waarvan hun wortels in het mystieke verre oosten lagen. Ik vermoed India maar kan dit niet met zekerheid bevestigen. De kindjes hadden sterallures. Beiden droegen ze hakkeschoenen en dat op zeer jonge leeftijd. Roodkapjes muiltjes waren zeven mijlen te groot. Ondanks dat ze op te grote voet leefde had ze veel plezier aan haar rode schoentjes. Op het metroperron stond ze te huppelen. Eigenlijk leek het meer op tapdansen. Ze gaf haar volledig maar een staande ovatie, laat staan bisgeroep, bleef uit. Haar omgeving merkte haar groots talent niet op. Arm petit chaperon rougeke. Ik zou zeggen, blijven stampen met die voetjes.
Leuk geschreven Tim. Eigenlijk reis ik heel graag omwille van dergelijke taferelen.
Veel te lang geleden dat ik hier eens kwam piepen. Jammer dat ik iets anders te doen heb in mijn morgenuren.