Tijdens mijn avondwandeling met Ciro zag ik een man, welke op een brommer zat, traag op het voetpad rijden. Hij speurde met zijn ogen de grond af, precies of hij op zoek was naar iets. Toen hij me inhaalde wilde ik nog vragen of hij op zoek was naar een vijs maar ik heb het maar gelaten voor wat het was. Hopelijk vind hij datgene naar waar hij op zoek was.
In navolging van de koperblondjes en andere euromuntstukken die tegenwoordig regelmatig mijn pad kruisen heb ik vandaag een postzegel met frankeerwaarde van 1 euro gevonden. Het velletje gekarteld papier lag op straat en keek me aan. Ze leek postfris, is nog maagd en je kan er nog aan likken.
Toen ik op de parking van Ruisbroek uit de wagen stapte viel mijn oog meteen op haar. Daar lag ze met haar mooie rondingen, open en bloot op mij te wachten. Ik kon haar niet negeren, noch ontwijken. Haar rondingen waren te perfect om waar te zijn. Ze straalde in al haar glorie en trok mij als een magneet aan. Zonder aarzelen reikte ik duim en wijsvinger naar haar uit. Ze gaf geen krimp en liet me gewillig toe haar van de parking te plukken. Met mijn ogen bewonderde ik haar, lachte van geluk en draaide het twee euromunstuk nog eens rond in mijn hand.