Zonet hoorde ik dit nummer van de Confetti’s op Q Music. Waar is de tijd van toen gebleven. Ik herinner me nog toen ik de videoclip voor het eerst op tv zag als kind. Het was “legendarisch”.
Archive for the 'Uit de oude doos' Category
Het spel dat ik als kind veel speelde is ook super in de pc-versie. De afwerking is heel ferm. Voor de fans een echte aanrader!
Vandaag aan het strand doorgebracht. Het was weeral super en heb voornamelijk een babbel gedaan met een Canadees en 2 Fransmannen.
In zee heb ik diertjes zitten vangen zoals een soort van krab in een schelp. Samen met de Fransen zaten we geduldig met onze kodak in aanslag te wachten tot het dier letterlijk uit zijn schelp kwam.
Dit nummer totaal vergeten maar dankzij Daniel… Waar is de tijd. Leve de 90′s. Merci maat!
Deze post kwam tot stand naar aanleiding van de post van Pieter over jeugdsentiment-1. Hier het jeugdsentiment van een andere generatie, haha.
De Freggels
Sublieme reeks met daarin oa de doeners.
Doctor Snuggles
Vrouwtje Theelepel
Prachtige reeks met een super introlied dat ik graag uit volle borst meezing. Zou de reeks wel op dvd willen.
Nils Holgersson
Prachtige reeks! Heb ik een tijdje geleden trouwens op dvd gekocht.
And last but not least:
Tita Tovenaar
Pump Up The Jam is een prachtig nummer en een klassieker uit 1989 van Technotronic dat nog regelmatig wordt uitgezonden door verschillende radiostations. Wanneer ik het hoor word ik vrolijk.
Danny heeft me vroeger het nummer eens toegelicht want hij heeft oa Manuela gekend. Misschien kan Daniël ook het één en het ander toelichten in zijn comment!
This Beat Is Technotronic is ook best een leuk nummer. Jump daar maar eens op! Muahaha.
Vanmorgen hoorde ik dit nummer met het Foute Uur. Ik word hier echt vrolijk van. Voor wie wilt meezingen, hieronder de tekst.
Je vois des gens courber le dos
Comme si la vie marquait zro
Moi j’ai quinze ans et je te dis
Whoa whoa… j’aime la vie
(J’aime la vie – la vie, toute la vie)Il faut y croire, j’ai moi aussi
Des flashs d’espoir, des insomnies
Mais au total, l’addition
J’aime l’horizonJ’aime, j’aime la vie
(Mme si c’est une folie)
J’aime, j’aime la vie
(Bravo pour le dfi)
J’aime, j’aime la vie
Ne m’en veuillez pas
Je suis ne comme a
J’aime, j’aime la vieWhoa… et tant pis
S’il pleut un peu beaucoup sur moi
Whoa whoa… tu es lDevant Jacques Brel, devant Mozart
Je m’sens petite, j’ai le cafard
Je ne suis rien qu’une poussire
Dans cet univers
(C’est la vie – la vie, toute la vie)
Mais ds qu’tu m’aimes, ds qu’tu souris
Mes joies s’enchanent l’infini
Y a plus de Brel, plus de Mozart
Ma vie redmarre
J’aime, j’aime la vie
(Mme si c’est une folie)
J’aime, j’aime la vie
(Bravo pour le dfi)
J’aime, j’aime la vie
Ne m’en veuillez pas
Je suis ne comme a
J’aime, j’aime la vie
Tant pis s’il pleut un peu sur moi
J’aime, j’aime la vie
(Mme si c’est une folie)
J’aime, j’aime la vie
(Bravo pour le dfi)
J’aime, j’aime la vie
Ne m’en veuillez pas
Je suis ne comme a
J’aime, j’aime la vie
(Mme si c’est une folie)
J’aime, j’aime la vie
(Bravo pour le dfi)
Pour les jours qui n’vont pas
J’ai un truc moi
Je compte sur toi
J’aime, j’aime la vie
Whoa… et tant pis
S’il pleut un peu beaucoup sur moi
Whoa whoa… la vie – oui, tu es lac
Het verhaal van de Ville d’Arlon blijft mij maar achtervolgen. Niet dat ik dit erg vind, totaal niet.
Hierboven zie je nog een foto van de Ville d’Arlon welke door Frans werd bezorgd, waarvoor dank.
Intussen ben ik het boek De Koopvaardij tijdens de Tweede Wereldoorlog terug op het spoor. Ik wacht op een bevestigingsmail en als dat positief is, heb ik dit boek even terug in handen want ik bezorg het graag aan Katleen wiens grootvader eveneens op de Ville d’Arlon is gestorven.
Benieuwd of deze stunt me ook een 3e keer gaat lukken.
Man man man , vrouw vrouw vrouw toch! Ben hier bij mijn ouders mijn oude kamer aan het uitmesten. Wat hield ik vroeger toch veel bij seg. Om niet te moeten zeggen dat ik alles bijhield. Uiteraard kom ik ook leuke jeugdherinneringen tegen.
Heb trouwens nog ne vitabis gevonden van een goed jaar. Is volgens mij tussen de 7 à 10 jaar oud. Smaakte nog goed moet ik zeggen.
Vuurwerk heb ik ook nog gevonden. Eigenlijk kriebelt het om dit te gebruiken, tja boys stay boys?
Op 22 september sta ik met heel de cinema op de rommelmarkt in Mortsel.
Hier onder kan je de versie van mijn maat Philip lezen:
Als je naar NamCat Thien zou willen gaan, neem dan een vietnamees onder de arm want er rijden enkel lokale bussen naartoe. Wij waren 1 dag op voorhand er naartoe geweest om te horen hoelaat de bus vertrok, dit was dus om 10:00am. Wij daar om 9:30am aangekomen om daar, zonder vietnamees, een ticketje te kopen. Na veel nee geknik, met hulp van de lokale bevolking, te horen te gekregen dat er nog helemaal geen bus was en wanneer was voor iedereen een grote vraag.
Ondertussen werden wij omsingeld, echt wel, door de lokale bevolking die niet mij of Jan, maar enkel Tim aanspraken in het Vietnamees om nen hele uitleg te doen. Tim verstond er natuurlijk ook niks van en wij maar lachen want volgens die mensen was Tim onze gids. Na 2.5 uur te wachten kregen die mensen aan het loket ineens stuiptrekkingen om ons te melden dat we een ticket konden kopen en onze bus klaar stond. Wij ingestapt om dan in het vietnamees een discussie aan te gaan dat we het 3 dubbele moesten betalen. Wat bleek? Onze rugzakken namen de plaats in van 3 personen en dat moest dus betaald worden. Geld betaald en op weg. Let wel, een Ford Transit buske waar niet 8+1 maar 17+1 inkruipt (ondermeer een moeder met een baby van 4 maand?) en in de zijdeur geen raam meer Tijdens de rit nog een tropische regenvlaag en rara, ik zat dus aan :”the missing window”. Niemand kon nog opschuiven maar de juffrouw die naast de chauffeur zat was wel zo vriendelijk om haar jas voor die “missing window” te houden zodoende ik maar een beetje zeiknat werd.
Nadat ongeveer iedereen uit dat buske was gestapt kregen we de vietnamese vraag of we daar wel moesten zijn, stelt u voor, een stuk in de pampas waar echt niks te zien is. Wij herhalen NamCat Thien in ons beste vietnamees en we krijgen, in gebarentaal, de instructies om naar links te gaan met een vinger die 1 zegt. Goed, 1 wa? Een meter, één kilometer, één dag? Al een geluk ongeveer 1 kilometer, de lokale bevolking was ons al aan het aangapen van “wat zoeken die hier”. Na al het papierwerk, daar is vietnam héél sterk in, mochten we naar de boot gaan voor de overzet naar het park, “er zal wel een boot aankomen” werd er ons gezegd. Na te staan staren naar de rivier kwam er inderdaad een boot aan dus wij de rivier over.
Daar aangekomen een kamer gekregen, met muskietennetten maar zonder ander ongediertebeveiliging, echt een mooie kamer, spijtig van de pompbak (Hé Jan). Na onze eerste wandeling met de lokale student, dien amper engels sprak, een eerste wandeling gaan maken. Wij aan het lachen met de lokale wormen die niet gewoon kropen maar meer zoals een harmonica bewogen waarop de gids zei: “lychees” en naar de bomen keken maar niks zagen, dat gebeurd wel meer dat wij als westerlingen niets zien wat die mensen zien. Toen wij aan een wildwaterstroom zaten kwan er ineens iets uit Tim zijn broekspijp gekropen en rara een leech dus. Ik met Jan maar lachen van: “Jij hebt prijs maar wij nog niks.”.
Dan volgt dan de foto van Tim met zijn bebloede benen en met tabak erop, op aanraden en het lachen van de lokale gidsen. Wij na het lachen ons lichaam ook eens gechecked en ook prijs. De dag erna dezelfde gids gekregen, dien vond het blijkbaar wel aangenaam om met ons op stap te gaan, en “up to Crocodile Lake”. Na een uur met een brommerke langs een “weg” te rijden en een uur langst een paddeke door de broesse te wandelen kwamen we aan aan Crocodile Lake.
Op de foto zie je onze kano/kajak/duikboot (diegene rechts van de gezonken kajak aan de steiger). Daar gingen we dus met 3 man in en als je nog maar een beetje bewoog zonk je bijna. Uit de roeispaan of peddel van Jan was al reeds een hap uit (toeval of niet). Er zaten in elk geval 40 croco’s op Crocodile Lake en wij hadden het lumineuze idee om ze te zoeken. Zoals Tim reeds zei, we gingen de luchtbellen opzoeken maar toen ze rond ons drijvend stukje hout opdaagde hadden we zoiets van “misschien niet zo een goed plan” en een absolute adrealine kick. Er was ongeveer 15 cm tussen oppervlaktewater en bovenkant bootje, als het zoveel was. Als je dan ineens omsingeld word door luchtbellen naast je bootje begin je wel even na te denken en ik denk dat we nog nooit zo snel daarvandaan zijn gepeddeld. Het was wel zalig en buiten de vogeltjes en de luchtbellen hoorde je niets.
Echt niets. Dan terug gewandeld, Tim weer een bloedzuiger ter hoogte van zijn pols (opgemerkt na een ijselijke kreet, da moogt ge censureren als ge wilt) maar tegen snel tempo. Die gids wou eens laten zien wat hem kon en wij ook. Na het einde van de wandeling was enkel de gids nog goed te been en wij niet meer. Wij waren op elkaar aan het hopen om op te geven maar niemand van ons zei stop dus we gingen voort. Aan het einde waren we allemaal naar adem aan het snakken en zeiden we tegen elkaar van :” Ik dacht dat jij ging opgeven en daar was ik op het wachten”, maar niemand gaf op. Dan terug met de brommer naar het kamp maar spijtig genoeg door een “beetje” regen was de weg nogal weg. Dus dat stuk nog voor het meeste te voet. (Tim zal de foto er nog wel bijzetten van de Jan die zen combats aan het afspoelen is).
Maar zoals je ziet op de foto’s is het uitzicht wel prachtig, echt een aanrader. Die avond heb ik samen met Tim in het lokale café de lokale dranken eens geprobeerd om ons spannend voorval nog beter te herinneren. Ik hoop, Tim, dat je de lokale saké van bananen je nog herinnerd.
Het was iets om nooit te vergeten,
Philip
Zoals beloofd het vervolg op mijn post over lychees. Jan, Philip en ik volgden de gids richting Crocodile Lake. Onze begeleider nam een snel tempo aan, zeker omdat het zo warm en vochtig was.
Toen we aan het meer aankwamen, zagen we een soort van barak staan. Daar waren andere parkwachters. Onze gids wist ons te vertellen dat in het meer enkele Javaanse croco’s zaten. Hij vroeg ons of we wilden bootje op het meer. Als avonturiers knikten we alledrie instemmend. Goed zei hij, daar ligt het bootje, ga maar wat varen en zie dat je over een uur -of was het anderhalf uur- terug bent.
What the …
Wij dachten dat hij mee ging bootje varen. De tocht zag er al heel wat anders uit maar we besloten om het grote avontuur tegen te komen, in de hoop van een glimp te zien van Sofie de krokodil. Peddelen is vermoeiender dan je denkt.
We durfden eerst onze ledematen niet uit de gammele kano te hangen. Maar de zon brande op ons vel en op gegeven moment ben ik toch in het frisse water gaan voelen. Wat peddelen verder zagen we plots luchtbellen naast de boot. Was onze croco in de buurt? We vroegen ons af maar zagen niets.
Na een tijdje werden we zelfs frank en gingen op zoek. Roeiden naar de kant waar riet stond om deze exotische beestjes te zien. Helaas zijn we geen Sofiekes tegengekomen maar het gaf ons -mezelf in elk geval- wel een soort van kick, adrenalinestoot.
Update: Wie dit in levende lijve wilt ervaren, het nationaal park noemt Nam Cat Thien.